Her 10 Kasım’da, Aynı Saatte İçimizde Bir Yer Sessizleşiyor.
Saat 09.05’te hissettiğimiz o bağlılık, hayat yeniden hızlandığında da bizimle kalsın.
Seçimlerin yalnızca bu tarayıcıda saklanır.
Her 10 Kasım’da, aynı saatte içimizde bir yer sessizleşiyor.
Sirenler duyuluyor. Yürüyen duruyor, konuşan susuyor. Kimi başını eğiyor, kimi gözlerini bir noktaya sabitliyor. Birbirini hiç tanımayan insanlar, aynı özlemin içinde yan yana geliyor.
O kısa sessizlikte, kelimelere sığdırmakta zorlandığımız bir duygu var: Minnet, hüzün ve aradan geçen yılların eksiltemediği bir bağlılık.
Mustafa Kemal Atatürk, 10 Kasım 1938’de saat 09.05’te Dolmabahçe Sarayı’nda hayata gözlerini yumdu. Aradan 88 yıl geçti. Bugün onu anarken, kurduğu Cumhuriyet’in içinde yaşamaya devam ediyoruz.
Bir insanı hiç tanımadan da özleyebilmek düşündürüyor beni. Belki de insan, yaşadığı hayatın içinde emeği olan birine, aradan kaç yıl geçerse geçsin yakınlık duyabiliyor.
Bir çocuğun okul yolunda, okuduğumuz bir kitabın sayfalarında, geleceğe ilişkin kurduğumuz hayallerde bu ülkenin nasıl bir yolculuktan geçtiğini yeniden düşünüyoruz. Bugün bize sıradan görünen imkânların ardındaki emeği, Atatürk’ün ve onunla birlikte mücadele eden insanların fedakârlığını hatırlıyoruz.
Atatürk’ü düşündüğümde, bir ülkenin geleceği için duyulan sorumluluğun ağırlığı geliyor aklıma. Onca kaybın ve yorgunluğun ardından yeniden bir gelecek kurabilmek; o geleceği hiç tanımayacağınız çocuklara bırakabilmek…
Böyle bir emeğin karşısında hissedilen minneti birkaç cümleye sığdırmak kolay değil.
Yine de her yıl anlatmaya çalışıyoruz. Bir fotoğrafla, bir çiçekle, bir şiirle; bazen de hiçbir şey söylemeden durarak.
Bu anların her birini değerli buluyorum. İnsan, sevdiğini hatırlamak ve ona duyduğu bağlılığı göstermek istiyor.
Sonra sirenler susuyor, hayat yeniden hızlanıyor.
Benim kendime sormak istediğim soru tam burada başlıyor: O duygunun ne kadarını günün geri kalanına taşıyabiliyorum?
Atatürk, 22 Eylül 1924’te Samsun’da öğretmenlere seslenirken, “en hakiki mürşit ilimdir, fendir” diyordu. Aynı konuşmada bilimin gelişimini takip etmenin önemini de anlatıyordu.
Bu söz bana, bilmediğimi kabul ederek öğrenmeye açık kalmayı ve gerektiğinde kendi düşüncemi de sorgulamayı hatırlatıyor.
Bir çocuğun sorusunu sabırla dinlemek, merakına alan açmak ve geleceğe güvenle bakabilmesi için elimizden geleni yapmak da bu sorumluluğun bir parçası.
Çünkü bir ülkeye duyduğumuz sevgi, o ülkede büyüyen çocuklara nasıl bir hayat hazırladığımızda da görünür.
Cumhuriyet’in geleceğini düşündüğümde, kendisini değersiz hissetmeyen, öğrenmekten korkmayan, emeğinin karşılığını alabileceğine inanan gençler geliyor aklıma. Bu umudu canlı tutmakta hepimizin bir payı olmasını istiyorum.
Anma biçimlerimiz farklı olsa da çocuklarımızın geleceği için birlikte yapabileceğimiz çok şey var. Bu ortak minnet, birbirimize daha dikkatle kulak vermek için de bir başlangıç olsun.
Saat 09.05’te hissettiğimiz o bağlılık, hayat yeniden hızlandığında da bizimle kalsın. Bize bıraktığı ülkeye, birbirimize ve geleceğimize gösterdiğimiz özende yaşamaya devam etsin.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü saygı, özlem ve minnetle anıyorum.
Haftada iki yazı.
Biraz daha kendimize bakmak için.
İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine yeni yazılarım e-posta kutunuza gelsin. Ücretsiz.

Yorumlar yükleniyor…