← Yazılara dön
10 KASIM · ÖZLEM & MINNET

Her 10 Kasım’da, Aynı Saatte İçimizde Bir Yer Sessizleşiyor.

Saat 09.05’te hissettiğimiz o bağlılık, hayat yeniden hızlandığında da bizimle kalsın.

Okuma köşem ↗

Seçimlerin yalnızca bu tarayıcıda saklanır.

Her 10 Kasım’da, aynı saatte içimizde bir yer sessizleşiyor.

Sirenler duyuluyor. Yürüyen duruyor, konuşan susuyor. Kimi başını eğiyor, kimi gözlerini bir noktaya sabitliyor. Birbirini hiç tanımayan insanlar, aynı özlemin içinde yan yana geliyor.

O kısa sessizlikte, kelimelere sığdırmakta zorlandığımız bir duygu var: Minnet, hüzün ve aradan geçen yılların eksiltemediği bir bağlılık.

Mustafa Kemal Atatürk, 10 Kasım 1938’de saat 09.05’te Dolmabahçe Sarayı’nda hayata gözlerini yumdu. Aradan 88 yıl geçti. Bugün onu anarken, kurduğu Cumhuriyet’in içinde yaşamaya devam ediyoruz.

Bir insanı hiç tanımadan da özleyebilmek düşündürüyor beni. Belki de insan, yaşadığı hayatın içinde emeği olan birine, aradan kaç yıl geçerse geçsin yakınlık duyabiliyor.

Bir çocuğun okul yolunda, okuduğumuz bir kitabın sayfalarında, geleceğe ilişkin kurduğumuz hayallerde bu ülkenin nasıl bir yolculuktan geçtiğini yeniden düşünüyoruz. Bugün bize sıradan görünen imkânların ardındaki emeği, Atatürk’ün ve onunla birlikte mücadele eden insanların fedakârlığını hatırlıyoruz.

Atatürk’ü düşündüğümde, bir ülkenin geleceği için duyulan sorumluluğun ağırlığı geliyor aklıma. Onca kaybın ve yorgunluğun ardından yeniden bir gelecek kurabilmek; o geleceği hiç tanımayacağınız çocuklara bırakabilmek…

Böyle bir emeğin karşısında hissedilen minneti birkaç cümleye sığdırmak kolay değil.

Yine de her yıl anlatmaya çalışıyoruz. Bir fotoğrafla, bir çiçekle, bir şiirle; bazen de hiçbir şey söylemeden durarak.

Bu anların her birini değerli buluyorum. İnsan, sevdiğini hatırlamak ve ona duyduğu bağlılığı göstermek istiyor.

Sonra sirenler susuyor, hayat yeniden hızlanıyor.

Benim kendime sormak istediğim soru tam burada başlıyor: O duygunun ne kadarını günün geri kalanına taşıyabiliyorum?

Atatürk, 22 Eylül 1924’te Samsun’da öğretmenlere seslenirken, “en hakiki mürşit ilimdir, fendir” diyordu. Aynı konuşmada bilimin gelişimini takip etmenin önemini de anlatıyordu.

Bu söz bana, bilmediğimi kabul ederek öğrenmeye açık kalmayı ve gerektiğinde kendi düşüncemi de sorgulamayı hatırlatıyor.

Bir çocuğun sorusunu sabırla dinlemek, merakına alan açmak ve geleceğe güvenle bakabilmesi için elimizden geleni yapmak da bu sorumluluğun bir parçası.

Çünkü bir ülkeye duyduğumuz sevgi, o ülkede büyüyen çocuklara nasıl bir hayat hazırladığımızda da görünür.

Cumhuriyet’in geleceğini düşündüğümde, kendisini değersiz hissetmeyen, öğrenmekten korkmayan, emeğinin karşılığını alabileceğine inanan gençler geliyor aklıma. Bu umudu canlı tutmakta hepimizin bir payı olmasını istiyorum.

Anma biçimlerimiz farklı olsa da çocuklarımızın geleceği için birlikte yapabileceğimiz çok şey var. Bu ortak minnet, birbirimize daha dikkatle kulak vermek için de bir başlangıç olsun.

Saat 09.05’te hissettiğimiz o bağlılık, hayat yeniden hızlandığında da bizimle kalsın. Bize bıraktığı ülkeye, birbirimize ve geleceğimize gösterdiğimiz özende yaşamaya devam etsin.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü saygı, özlem ve minnetle anıyorum.

BİR SONRAKİ YAZIDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı.
Biraz daha kendimize bakmak için.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine yeni yazılarım e-posta kutunuza gelsin. Ücretsiz.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
Okuma köşeme dön ↗
BU DÜŞÜNCEYİ PAYLAŞIN
Bu yazıdan bir söz kartı
Saat 09.05’te hissettiğimiz o bağlılık, hayat yeniden hızlandığında da bizimle kalsın. — Ahmet Mertkan Koşaroğlu
PAYLAŞMAK İÇİN BİR CÜMLE

Bir düşünce,
bir başkasına ulaşsın.

Yazıdan seçilmiş bu cümleyi hikâyenizde paylaşabilirsiniz.

1080 × 1920 · PNG. Telefonda görsel açılırsa üzerine basılı tutup fotoğraflarınıza kaydedebilirsiniz.

OKURUN NOTU

Siz ne düşünüyorsunuz?

Saat 09.05’te hissettiğiniz bağlılığı günün geri kalanına nasıl taşıyorsunuz?

Yazının sizde bıraktığı düşünceyi paylaşın. Yorumlar incelendikten sonra adınız ve soyadınızla yayımlanır. Yanıt verdiğimde e-posta ile haberiniz olur.

Yorumlar yükleniyor…

Bir yorum bırakın

E-postanız yayımlanmaz. Yalnızca bu yoruma verdiğim yanıtı iletmek için kullanılır; bülten aboneliği oluşturmaz. Kendi adresinizi yazın.

AHMET MERTKAN KOŞAROĞLU · YENİ KİTAP
Yaşadıkça — Doğru Bildiklerime Yeniden Bakarken kitabının ön kapağı
YAŞADIKÇADoğru Bildiklerime Yeniden Bakarken
KİTAPÇILARDA VE ONLINE SATIŞTA

Bu kitapta
biraz da
siz varsınız.

Bir kararınız. Bir kırgınlığınız.
Yıllar sonra başka türlü baktığınız bir hatıranız.

Bir hayatın içinden, kendi hayatınıza doğru.

KİTABIN ARDINDAKİ HİKÂYESize bir notum var.

İnsan bazı sözleri, söyleyen kişiye artık sarılamayacağı yaşta anlıyor.

Çocukken büyükbabamın söylediği sözleri dinlerdim. Bazılarının anlamını yıllar sonra, kendi hayatımın içinde öğrendim. Bir kararın önünde dururken, bir yanlışımdan dönerken, oğluma bakarken…

İçimden ona anlatmak geliyor. “Şimdi anladım,” demek istiyorum. Sonra, anladığımı söyleyebileceğim yerde olmadığını bir kez daha hatırlıyorum.

En çok da sıradan bir akşama dönmek isterdim. Onun işten geldiği, benim çocuk olduğum, daha önümüzde ne kadar zaman bulunduğunu düşünmediğimiz bir akşama. Biraz daha otursak. Bildiğim bir şeyi yeniden anlatsa. Sesini duysam.

O zaman tekrar gibi gelen şeyin, bir gün insanın en büyük özlemine dönüşeceğini bilmiyordum.

Annemin okumayı öğretmeye çalıştığı çocuk, şimdi bir kitap yazdı. O gün masadan kalkmak istiyordum. Bugün yazdığım her sayfada onun sabrından bir şey var. Bunu bilmesini istiyorum.

Babama kızdığım günler de oldu. Beni anlamasını bekledim. Sonra kendi kararlarımın sonuçlarıyla yaşarken, iyi niyetle de yanılabildiğimizi gördüm. İçimdeki bütün kırgınlıklar geçmedi. Ama artık ona bakarken yalnızca kırıldığım yerleri görmüyorum.

İnsan ailesini anlatırken zorlanıyor. Sevgisi de gerçek, kırgınlığı da. Aynı insana hem söyleyemediği bir sitemi hem de sarılma isteği olabiliyor.

Belki senin de bu satırları okurken aklına gelen biri vardır. Sesini özlediğin, seni bir türlü anlamadığını düşündüğün ya da sevgini zaten bildiğine inanıp söylemeyi ertelediğin biri.

Ben bazı sözlerimi artık hatıralara söylüyorum. Bazılarınıysa hâlâ duyabilecek insanlara yetiştirmek istiyorum.

Her şeyin düzelmesini beklemeden. Bütün kırgınlıklar bitmeden. Hayat biraz daha kolaylaşmadan.

Çünkü bir gün oğlum beni hatırladığında, onu ne kadar sevdiğimi anlamak için benim yaşıma gelmek zorunda kalmasın istiyorum.

Ahmet Mertkan Koşaroğlu
YAZILARDA BULUŞALIM

Haftada iki yazı,
e-posta kutunuzda.

İnsan davranışı, ilişkiler ve hayat üzerine birlikte düşünelim. Ücretsiz e-posta aboneliğiyle yeni yazılarımı takip edin.

Tüm yazılar herkese açık. Abonelik, yazıları e-postayla almak isteyenler için.

Gönderim sıklığı: yeni yazı yayımlandıkça

Şifre ve ek onay yok. Her e-postadan sıklığı değiştirebilir veya dilediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.